سفر

این دستاوردها جامعه اولیه جریکو را قادر ساخت تا کارهای عمومی در مقیاس بزرگ مانند سیستم های استحکامات ساختمانی، انبارهای انبار، رشد جمعیتی، تقسیم کار، تجارت و تخصص در صنایع دستی را اداره و مدیریت کنند. پس از این، به طور دوره ای شهرک های جدیدی در اریحا ایجاد می شد. این سکونتگاه ها هنوز دوران نوسنگی بودند، اما شواهدی وجود دارد که نشان می دهد سفال تولید می کردند. در پایان هزاره چهارم قبل از میلاد دوباره به شهر محصور شده تبدیل شد. بزرگترین این سکونتگاه ها در سال 2600 قبل از میلاد توسط آموری ها ساخته شد.

بخشی از این توافقنامه "پروتکل روابط اقتصادی" بود که در 29 آوریل 1994 امضا شد. دره ای که در منطقه A در کرانه باختری قرار دارد، در حالی که منطقه اطراف آن در منطقه C تحت کنترل کامل ارتش اسرائیل تعیین شده است. چهار سد معبر این محاصره را محاصره کرده و رفت و آمد جمعیت فلسطینی اریحا را از طریق کرانه باختری محدود می کند. در سال 659، آن ناحیه تحت کنترل معاویه، مؤسس سلسله امویان قرار گرفت. یک دهه بعد، زائر آرکالف از جریکو دیدن کرد و آن را در ویرانه‌ای یافت، همه ساکنان «کنعانی بدبخت» آن اکنون در شهرک‌های زاغه‌ای اطراف ساحل دریای مرده پراکنده شده‌اند. پس از سقوط اورشلیم به دست ارتش وسپاسیان در شورش بزرگ یهودیه در سال 70 پس از میلاد، اریحا به سرعت رو به افول رفت و تا سال 100 پس از میلاد تنها یک شهر کوچک پادگان رومی بود.

وجود ابسیدین در اریحا به مقدار زیاد در دوران پیش از سفال نوسنگی A و B، نشان دهنده تجارت طولانی مدت با آناتولی است که در 500 مایلی اریحا قرار دارد. از سوی دیگر، اشیاء و کالاهای صادراتی اریکویی در مکان‌های دیگر در شام یافت شد. جریکو قیر و سایر منابع طبیعی دریای مرده را به ویژه به مصر صادر می کرد که از این محصول عمدتاً برای مومیایی کردن و پوشش قایق ها استفاده می کرد. انواع اقلام مصری مانند سر گرز مرمری، پالت شیست، گلدان نیلوفر آبی، صدف‌های خرچنگ و خرچنگ نیز در دوران برنز به اریحا وارد می‌شد. نام کنعانی باستانی آن «آریها» از نام خدای ماه کنعانی باستان «یریهو» و از «روها» به معنای «بو»، «عطر» و «ارریها» گرفته شده است.

خط داستان

تحولات در عصر نوسنگی پیش از سفال، مشابه سایر مکان‌های نوسنگی در خاورمیانه، مانند عین غزال، جرف الاحمر، گوبکلی تپه و چاتالهویوک، جوامع کشاورزی از نظر اجتماعی پیچیده‌تر و هماهنگ‌تر از پیشینیان خود بودند. آنها در ساختمان های مستطیلی شکل، بزرگتر و از آجرهای گلی که بر پایه های سنگی تکیه داده بودند، زندگی می کردند. فضاهای داخلی آن‌ها دارای گچ‌های رنگی-عمدتاً سفید، قرمز و صورتی- است که غلظت آن‌ها گویای سنت‌های فرهنگی و هنری قوی است.

ناهار خود را در مقابل چشم انداز شگفت انگیز پرندگان از شهر جریکو، کوه های اردن و دریای مرده می خورید. با استفاده از تله کابین جریکو می توانید به این رستوران برسید. این ساحل در دریای مرده توسط شهرک اسرائیلی نزدیک به کالیا اداره می شود. آنها معمولاً مالدیو به فلسطینی ها اجازه می دهند که از ساحل نیز استفاده کنند. همچنین، جریکو برای مردم محلی به عنوان منطقه ای شناخته می شود که توسط محیطی زیبا احاطه شده است. مسیرهای پیاده روی متعددی وجود دارد که مناظر زیبایی از واحه های اطراف جریکو دارند.

المقدسی، جغرافیدان عرب، در سال 985 نوشت که "آب اریحا در تمام اسلام بالاترین و بهترین است. موز فراوان است، همچنین خرما و گلهای خوشبو است". جریکو همچنین توسط او به عنوان یکی از شهرهای اصلی جوند فیلاستین نامیده می شود. کنیسه ناآران، یکی دیگر از بناهای دوران بیزانس، در حومه شمالی اریحا در سال 1918 کشف شد. در حالی که کمتر از شالوم آل اسرائیل از آن شناخته شده است، موزاییک بزرگتری دارد و وضعیت مشابهی دارد. هرود مجبور شد ملک سلطنتی در جریکو را از کلئوپاترا پس از آن که مارک آنتونی به عنوان هدیه به او داده بود، اجاره دهد. پس از خودکشی مشترک آنها در سال 30 قبل از میلاد، اکتاویان کنترل امپراتوری روم را به دست گرفت و به هیرودیس به عنوان بخشی از قلمرو جدید هیرودیان، بر اریحا حکومت مطلق داد.

حفاری های این سایت شبکه ای از دیوارهای فروریخته را نشان می دهد که مربوط به اواخر قرن هفدهم یا اوایل قرن شانزدهم قبل از میلاد است. جریکو به عنوان یک کمپ محبوب برای شکارچیان-گردآورنده فرهنگ ناتوفیایی که قدمت آن به قبل از میلاد می‌رسد آغاز شد. تا زمانی که سرما و خشکسالی ناشی از آخرین عصر یخبندان یا درایاس جوانتر در حدود سال 9600 قبل از میلاد به پایان رسید که سکونت و سکونت دائمی در تمام طول سال در این منطقه آغاز شد. تل السلتان (تپه سلطان)، در 2 کیلومتری (1.2 مایلی) شمال اریحا امروزی، به اولین سکونتگاه دائمی تبدیل شد.

نام عربی کنونی هر دو ارزش ارجاعی کلمه کنعانی، عطر و نام خدای ماه را یکی می کند. نام باستانی کنعانی "روها" اخیراً در تل السلطان بر روی یک اسکرااب سنگی حکاکی شده مصری مربوط به هزاره دوم قبل از میلاد کشف شد که نشان دهنده تداوم میراث فلسطین برای هزاران سال است. اولین شکارچیان در حدود 9000 سال قبل از میلاد در اینجا ساکن شدند.

باستان شناسان بقایای بیش از 20 سکونتگاه متوالی را در تل السلطان (یا تپه سلطان)، یک تپه خاکی در دو کیلومتری شمال شهر کنونی کشف کرده اند. شاید در مشهورترین نبرد کتاب مقدس، این اولین شهری بود که اسرائیلی‌ها هنگام ورود به سرزمین موعود به تصرف خود درآوردند. اما آیا همانطور که آهنگ می گوید "دیوارها فرو ریختند؟" باستان شناسان در مورد اینکه آیا اسرائیلیان یوشع واقعاً یک شهر محصور شده را ویران کردند یا خیر، اختلاف نظر دارند. محققین تقریباً متفق القول هستند که کتاب یوشع ارزش تاریخی کمی دارد.

جریکو

اگر ترجیح می‌دهید روی چیزهای دیگر تمرکز کنید، دیدن اصل سایت از جاده‌های اطراف نسبتاً آسان است. پارکینگ این سایت نه یک، بلکه دو فواره مجزا دارد که هر دو ادعا می‌کنند چشمه الیشع هستند. ماموریت ما ماموریت ما تعامل با مردم دارای میراث فرهنگی و بهبود آموزش تاریخ در سراسر جهان است. هر ماه می توانید عضو شوید و از ماموریت ما برای مشارکت دادن مردم با میراث فرهنگی و بهبود آموزش تاریخ در سراسر جهان حمایت کنید. اولین سکونت گاه حفاری شده در تل السلطان (یا تپه سلطان) امروزی، در چند کیلومتری شهر فعلی قرار داشت. در هر دو زبان عربی و عبری، تِل به معنای «تپه» است – لایه‌های متوالی سکونت در طول زمان تپه‌ای را تشکیل می‌دهند، همانطور که برای سکونتگاه‌های باستانی در خاورمیانه و آناتولی رایج است.

آبراهام ساموئل هرشبرگ (1858-1943) نیز پس از سفرهای 1899-1900 خود در منطقه حدود 30 کلبه فقیر و 300 ساکن گزارش داد. منبع اصلی آب روستا چشمه ای به نام عین السلطان روشن بود. مسافر فرانسوی لوران دآرویو در سال 1659 این شهر را توصیف کرد: «اکنون متروکه است و فقط شامل حدود پنجاه خانه فقیرانه است که در وضعیت بدی قرار دارند... دشت اطراف بسیار حاصلخیز است؛ خاک در حد متوسط ​​است؛ اما آب آن توسط رودخانه های متعددی که به اردن می ریزند. مجموعه کاخ‌هایی که مدت‌ها به دهمین خلیفه اموی، هشام بن عبدالملک (ح. 724–743) نسبت داده می‌شد و به این ترتیب به نام کاخ هشام شناخته می‌شد، در خربة المفجار، در حدود 1.5 کیلومتری شمال تل‌السلطان قرار دارد. این «قلعه صحرایی» یا قصر به احتمال زیاد توسط خلیفه ولید بن یزید (حک 743–744) ساخته شده است که قبل از تکمیل ساخت و ساز ترور شد.

یک روز پس از پخش در ایالات متحده تا تعطیلات نیم فصل در استرالیا پخش شد. پس از وقفه، شبکه ده نتوانست برنامه را برای حدود 2 ماه پس از ایالات متحده به پخش برگرداند. این تأخیر، همراه با عدم تبلیغات و زمان ضعیف باعث شد تا جریکو پس از اپیزود در قفسه گذاشته شود. اریحا از زمان جنگ شش روزه سال 1967 به همراه بقیه کرانه باختری توسط اسرائیل اشغال شده است. این اولین شهری بود که طبق توافقنامه اسلو به کنترل تشکیلات خودگردان فلسطین واگذار شد. خودمختاری محدود فلسطینیان در اریحا در توافقنامه غزه-اریحا در 4 مه 1994 مورد توافق قرار گرفت.

خداوند به یوشع دستور داد که شش روز، هر روز یک بار و در روز هفتم هفت بار، دیوارهای اریحا را دور بزند. خداوند دستور داد که هفت کاهن در شیپور به شهر حمله کنند، صندوق عهد در جلوی آنها و همه مردم در پشت صندوق عهد. آنها در شش روز اول روزی یک بار دیوار اریحا را محاصره کردند و سپس در روز هفتم شهر را هفت بار محاصره کردند. پس از آن که صدای شوفار ضربات بزرگی به گوش رسید، بنی اسرائیل هلهله کردند و دیوارهای شهر زیر آنها فرو ریخت. کنیسه اریکو در کاخ زمستانی سلطنتی مکابین در اریحا متعلق به 70 تا 50 قبل از میلاد است. کنیسه ای متعلق به اواخر قرن ششم یا اوایل قرن هفتم پس از میلاد در اریحا در سال 1936 کشف شد و نام آن را کنیسه Shalom Al Yisrael یا "صلح برای اسرائیل" برگرفته از شعار عبری مرکزی در کف موزاییک آن.

تنها رحاب، پدر و مادر، برادران و همه «کسانی که از او بودند» در امان ماندند. سپس یوشع هرکسی را که پایه‌ها و دروازه‌ها را بازسازی می‌کرد، نفرین کرد و به ترتیب اولین و کوچک‌ترین فرزندشان کشته شدند. این امر در نهایت توسط هیل بیتلیتی در زمان سلطنت شاه آخاب محقق شد.